środa, 28 grudnia 2016

Świnica - opis szlaku

Jeden ze szczytów położonych w bliskiej okolicy Hali Gąsienicowej. A w jeszcze bliższej okolicy Kasprowego Wierchu, skąd prezentuje się chyba najokazalej (zdjęcie powyżej). Możliwość wjechania kolejką na Kasprowy czyni wycieczkę na Świnicę potencjalnie bardzo krótką i szybką, co niekoniecznie oznacza od razu, że też i łatwą...

Świnica jest szczytem Tatr Wysokich leżącym na granicy państw i objętym siatką szlaków turystycznych - ale wyłącznie tych po polskiej stronie. Jednym z dość niewielu takich - należałoby dodać, bo w ogóle Tatr Wysokich nie mamy u siebie za dużo. Co w połączeniu z bliskością Kasprowego i sławą widoków rozciągających się z wierzchołka przekładać się musi na jej popularność. Olbrzymią popularność.

A propos wierzchołka, to tych Świnica ma dwa, co z Kasprowego widać bardzo wyraźnie.


Noo... to zdjęcie zrobione jest oczywiście zdecydowanie bliżej Świnicy niż z Kasprowego, ale dzięki temu dwoistość jej wierzchołków widać jeszcze wyraźniej. Choć lekko próbują nas tu oszukać.

Ten, który na zdjęciu widzimy po lewej stronie, choć wydaje się równy, bądź nawet odrobinę wyższy od sąsiada, w rzeczywistości jest niższy o 10 metrów. Szlak omija go szerokim łukiem, mimo to jednak i on jest często odwiedzany. Zwie się go wierzchołkiem taternickim, bo drogi wspinaczkowe poprowadzone w ścianach Świnicy kończą się właśnie na nim. Poza wspinaczami, chadzają na niego jednak też turyści - zimą dojście na główny wierzchołek którąkolwiek z letnich dróg (czy to od Przełęczy Świnickiej czy od Zawratu) jest bardzo zagrożone lawinami, o wiele łatwiej i bezpieczniej jest się dostać na "taternicką" Świnicę, co bardzo dużo ludzi robi. Do zimy może jednak jeszcze wrócę.

Hala Gąsienicowa
Na zdjęciu powyżej widzimy Świnicę w prawej części zdjęcia. To to masywne górzysko. I na tym zdjęciu jednak jej wierzchołki igrają z nami, bowiem czubek, który wydaje się być z tej perspektywy najwyższym punktem całego masywu, jest tak naprawdę niższym wierzchołkiem. Właściwy też tu widać, tyle że jest zupełnie niepozorny. Prawda?

Obydwa wierzchołki zaznaczone wysokościami,
a kolejne wybrzuszenie po lewej stronie to Świnicka Kopa

Pomiędzy jednym a drugim wierzchołkiem jest grań. Krótka, ale ostra i dość trudna (trudności wspinaczkowe).

Widok z niższego wierzchołka na wyższy. Po lewej stronie
Świnicka Kopa, uznawana czasem za trzeci wierzchołek Świnicy.

Obydwa wierzchołki i grań pomiędzy nimi -
widok ze Świnickiej Kopy
Na turystycznym wierzchołku stoi człowiek.
Po prawej wierzchołek taternicki, po lewej
Świnicka Kopa.
Widok z Kościelca.
Z jednej strony Świnica góruje nad Doliną Gąsienicową, z drugiej nad Doliną Pięciu Stawów Polskich, jednak jest niewidoczna z większości punktów tej ostatniej. Najlepiej popatrzeć na nią z pewnego oddalenia - wchodząc na Szpiglasową Przełęcz:


No i wznosi się Świnica też nad Doliną Walentkową. Do poniższego widoku nawiążę w dalszej części tekstu, bo z tej perspektywy widać najlepiej przebieg szlaku na szczyt.


Na Świnicę prowadzą szlaki z dwóch stron, dzięki czemu wycieczkę na nią można ciekawie rozwijać i urozmaicać.

Jednym z rozwiązań jest dotarcie na Świnicę od strony Zawratu - uprzednio dostając się na Zawrat dowolnie z HG lub z 5 Stawów. Opis szlaków na Zawrat TUTAJ.

Z Zawratu na Świnicę prowadzi urozmaicona wysokogórska ścieżka. Przyjemna o tyle, że biegnąca cały czas na zbliżonej wysokości, a więc niewymagająca kondycyjnie (nooo... tyle że wcześniej trzeba było wczłapać na Zawrat). Nie bardzo trudna, ale za to bardzo przepaścista, bywała już niemym świadkiem niejednego tragicznego wypadku.


Ale szczegółowa foto-dokumentacja tego szlaku na blogu wisi już od dawna. Po więcej zdjęć zapraszam więc TUTAJ.

Wycieczkę od strony Zawratu uznałabym za trudniejszą i bardziej wymagającą. Na początek polecam raczej wybranie się na Świnicę od strony Kasprowego. Aby to zrobić, najpierw należy się dostać na wspomniany Kasprowy, lub na którąś z przełęczy w grani pomiędzy Kasprowym a Świnicą:
- Liliowe (zielonym szlakiem z Doliny Gąsienicowej) lub
- Przełęcz Świnicką (czarnym szlakiem z Doliny Gąsienicowej).

Świnica widziana ze szlaku na Świnicką Przełęcz

Dojście z Kasprowego na Świnicę powinno zamknąć się w dwóch godzinach. Szlak wiedzie szeroką granią przeprowadzając przez Beskid a dalej trawersując Skrajną i Pośrednią Turnię.

Świnica, Pośrednia i Skrajna Turnia, Beskid -
tamtędy wiedzie droga z Kasprowego Wierchu na Świnicę
Prawdziwa zabawa zaczyna się od Świnickiej Przełęczy. Tam szlak wznosi się stanowczo, początkowo jednak tylko po kamiennych stopniach. Dopiero po kilkudziesięciu metrach ostrego podejścia pojawiają się pierwsze łańcuchy - tu jeszcze w praktycznie nieeksponowanych miejscach.

Początek podejścia ze Świnickiej Przełęczy


Jedne z pierwszych łańcuchów na trasie

Czasem trzeba tu użyć rąk, czasem przydaje się łańcuch, a czasem się i nie przydaje, wisząc tylko na wszelki wypadek. Wciąż tu raczej łatwo i względnie bezpiecznie. Przemy ostro ku górze.



Na tym odcinku nie tylko nabieramy wysokości, ale też powoli zostawiamy za sobą pierwszy od tej strony, niższy wierzchołek. Za chwilę szlak się nam trochę wypłaszczy i to jest bardzo dobra wiadomość, bo od tej pory już prawie nie będzie pod górkę. Za to przed nami "samo gęste".

W momencie, gdy przestajemy piąć się ku górze, a zaczynamy poruszać się bardziej horyzontalnie, odsłania się przed nami taki obrazek:

Pierwsze spojrzenie na trawers przez Żleb Blatona

Pierwszy ciekawy moment na szlaku to trawers Żlebu Blatona. I to właśnie wyjawia powyżej wklejone zdjęcie. Żleb Blatona opada spomiędzy wierzchołków Świnicy. Odszukaj, jeśli masz ochotę, parę akapitów wyżej, zdjęcie przedstawiające Świnicę widzianą z Doliny Walentkowej, a na nim wyraźny i stromy żleb. To właśnie "Blaton". Szlak trawersuje (czyli przechodzi go w bok) w jego górnych partiach i tu akurat jest on dość przyjemny - turystyczna trasa prowadzi po gładkich, lekko pochyłych płytach. Trudności tu żadnych nie ma, tuż obok jednak żleb obrywa się, prezentując zasysającą czeluść, czekającą na ciebie, jeśli się tu na ten przykład poślizgniesz. Dlatego też trawersowi towarzyszą gęsto rozwieszone łańcuchy.





Trawers kończy się dość nagle, a czerwona strzałka nakazuje nam poszukiwać dalszego szlaku gdzieś tuż obok. Przy strzałce mamy zdecydowanie skręcić w lewo, przewijając się przez mur skałek na inną stronę masywu.



Przejście przez "murek"
Za wspomnianym (i widocznym na zdjęciu tuż nad tym akapitem) przewinięciem się przez skałki, znów wychodzimy na odsłonięty teren, który trawersujemy (jednocześnie trochę się wznosząc). Jest tu chyba bardziej komfortowo niż w żlebie - bo jakby szerzej i mniej pochyło. Ale i tu przy skale zwisa łańcuch - nieprzypadkowo. Szeroka platforma jest jednocześnie krucha, a przede wszystkim, podcięta przepaścią.



Za tym fragmentem szlak znów zakręca, by tym razem, ciągiem stromych i wyślizganych przez tysiące butów skał doprowadzić nas praktycznie prosto na szczyt. Tu dopiero robi się tak na dobrą sprawę trochę trudno. Ale też tylko miejscami.





Szczególnych wrażeń dostarczył mi niegdyś ten gładki głaz, na który mnie podówczas prawie wciągano za łokieć. Dziś już nie mam pojęcia, dlaczego. :)

No i... to tyle. Obiektywnie trudności na tym szlaku nie są wielkie, potęgują je jednak: śliskość wypolerowanych skał, ekspozycja i... tłum ludzi.

Szlak na Świnicę ma to do siebie, że jest dość "ciasny" - w newralgicznych punktach ciężko się na nim wyminąć. Zwłaszcza, że w większości przejściu towarzyszą łańcuchy, a tych turyści lubią się kurczowo trzymać, więc nawet jeśli realnie dookoła jest sporo miejsca, gdzie można by się odsunąć, to ludzie nie chcą lub nie potrafią bezpiecznie tego zrobić. I może to zresztą lepiej, niż jakby mieli zacząć kombinować.

Gdy sama po raz pierwszy szłam na Świnicę, dość konkretnie wystrachana, największy problem stanowił dla mnie właśnie sznurek ludzi, a właściwie dwa sznurki, poruszające się w przeciwległych kierunkach. W jeden z nich wpasowałam się i ja i odtąd starałam się poruszać jego tempem, choć sama chwilami kategorycznie wolałabym wolniej.

No i ekspozycja. Wprawdzie łańcuchy wiele ułatwiają, części osób pomagają też poczuć się pewniej, nic to jednak nie zmienia w kwestii tego, że od wkroczenia na trawers Żlebu Blatona, aż do samego wierzchołka znajdujemy się w bezpośrednim sąsiedztwie przepaści. Orientacyjny przebieg szlaku przedstawiam poniżej:

Szlak na Świnicę widziany z Doliny Walentkowej
Jeszcze jedno ujęcie ze zbliżeniem na turystów

Ze Świnicą wiąże się jeszcze jedno poważne zagrożenie. Jako szczyt zwornikowy (miejsce zbiegu przynajmniej trzech wypukłych form ukształtowania), a w dodatku obwieszony żelastwem, szczególnie lubi przyciągać pioruny.

Zimą bardzo niebezpieczne staje się przejście przez Żleb Blatona, zatem raczej nie praktykuje się chodzenia o tej porze roku na Świnicę normalną drogą. Popularne za to są w tym okresie wycieczki na jej niższy "taternicki" wierzchołek. Aby nań trafić, trzeba szukać śladów odbijających wyraźnie ku górze, jeszcze zanim letni szlak zbliża się do żlebu. Zwykle jest przedeptane, drogą tą schodzą wspinacze po ukończeniu Północnego Filara, który jest bardzo częstym celem zimowych wspinaczek.

Osoby obeznane z zimową turystyką górską, a najlepiej też wyposażone w linę i inny przydatny sprzęt wspinaczkowy mogą zimą dostać się na wierzchołek główny, omijając Żleb Blatona, granią pomiędzy wierzchołkami. Bardzo niebezpieczny lawinowo jest też szlak od Zawratu.

Zimą większość szlaków po polskiej stronie Tatr nie jest zamykana, jednak nie "obowiązują" one tak, jak latem. Kiedy Tatry spowija śnieg, ważniejsze od pilnowania letnich znakowań jest wybieranie bezpieczniejszego terenu. Stąd zawsze przed zimową wycieczką należy poszukać informacji o najlepszych zimowych wariantach trasy. A puenta niniejszego wywodu jest taka, że chodzenie na niedostępny szlakiem wierzchołek jest zimą akceptowane.

"Blaton" groźny jest także późną wiosną, bo z powodu zalegania w nim śniegu bywa miejscem poślizgnięć, nazwijmy to, ostatecznych. Zresztą, zgadnijcie, czym zasłużył się temu żlebowi Jan Blaton, że ochrzczono go jego nazwiskiem...?



Dla mnie osobiście Świnica jest górą, z którą jak dotąd mam związanych chyba najwięcej wspomnień. Zaczynając od tych już przytoczonych - w których mam spowodowane stresem dziury. W późniejszych latach od wejścia na Świnicę zaczęłam wycieczkę na Orlą Perć, jedną z pierwszych moich zimowych wycieczek był właśnie taternicki wierzchołek Świnicy, na który wróciłam po kilku miesiącach, ale już latem, żeby przejść granią na wierzchołek główny. Rok później nie byłam wprawdzie na samej Świni, ale kręciłam się bardzo blisko niej, wspinając się granią Świnicy. Następnej zimy znów zaniosło mnie na taternicki wierzchołek, ale tym razem już drogą wspinaczkową, przez Północny Filar. No i wreszcie, latem kończącego się właśnie roku upatrzyłam sobie i wybrałam Świnicę na optymalny punkt do obserwowania zachodu i wschodu słońca.

Gdybyście jakimś sposobem jeszcze nie czytali tych wszystkich relacji, to macie co robić w długie zimowe wieczory. ;)

Zanim wyruszysz na szlak, zapoznaj się z mapą i z podanymi na niej czasami przejść. Zaplanuj swoją wycieczkę, sprawdź prognozę pogody i zorientuj się co do warunków panujących na szlaku. Więcej informacji na ten temat w TYM LINKU. Pamiętaj, że przy pokrywie śnieżnej lub oblodzeniu, charakter turystyki tatrzańskiej zmienia się diametralnie.

Jeśli byłeś na Świnicy, w komentarzu podziel się swoimi wrażeniami - Czytelnicy bloga korzystają nie tylko z moich postów, ale i z informacji zawartych w komentarzach. :)

Pamiętaj też, że w zakładce "przewodnik" na tym blogu znajdziesz opisy wielu innych tatrzańskich szlaków oraz propozycje wycieczek dla początkujących.

7 komentarzy:

  1. O tym jak niebezpiecznie jest wiosną, kiedy śnieg ledwie podjął pierwsze kroki ku znikaniu, raz się już przekonałam, bo mimo usilnych prób odnalezienia szlaku, wylądowałam... gdzieś...
    Trzeba było zawracać, bez sprzętu stało się zbyt niebezpiecznie.

    Podobne szlaki eksplorowałam z wielkim przejawem entuzjazmu, zaczęło mi się to podobać, to troszeczkę jak uzależniający sport ekstremalny.
    Podzielam Twoje zdanie, problematyka terenu najczęściej tkwi w ludziach. Jak się minąć na "kresce"?

    Wkrótce opublikuję u siebie na blogu wielkie podsumowanie 2016. Projektując to, zauważyłam że w tym roku podniosłam znacznie swoją poprzeczkę lecz nadal nie uważam siebie za doświadczoną w tej dziedzinie. Góry zawsze będą budziły mój respekt, nigdy nie można być zbyt pewny, aura jest kapryśna, a góry, jak to góry - one nie dbają o człowieka.
    To już prawie trzy lata w Alpach.

    Serdecznie pozdrawiam i zajrzyj czasem do mnie ;) bo tak mi się zdaje, że może wyda Ci się to interesujące, może kiedyś nawet sama osobiście zajrzysz w te rejony?

    Noworoczne życzenia, zdrówka i nowych podbojów,
    Hexe.

    OdpowiedzUsuń
  2. No mnie w tym roku Żelb Blatona psychicznie pokonał. Za duża ekspozycja, za mało doświadczenia. Odpuściłam. Ale jeszcze kiedyś tam się wdrapię :)
    Pozdrawiam
    Aga

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Ja mam zamiar w tym roku podjąć wyzwanie i zmierzyć się z tym szlakiem. Oczywiście, że latem ;)
      Na własnej skórze przekonać się muszę, ile ekspozycji jestem w stanie znieść...

      Usuń
  3. Świnica to mój cel na lato. Mam nadzieję, że uda się go zrealizować i wrócę tu z moimi przemyśleniami :)

    OdpowiedzUsuń
  4. Czy mi się tylko wydaje, czy parę lat temu (4 czy 5) przy śliskim głazie przed szczytem nie było jeszcze łańcucha? Pamiętam, że miałam wtedy duży problem z wdrapaniem się na niego i jestem prawie pewna, że wtedy nie było się tam czego złapać :)

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Hmmm też miałam tam kiedyś straszny problem. Jestem skłonna zgodzić się, że łańcucha mogło nie być, ale tak naprawdę to nie wiem.

      Usuń